سبد خرید (۰) کالا
جمع کل: ۰ تومان

نگاهی به کاراته و سبک های آن

نگاهی به کاراته و سبک های آن
تاریخ ارسال:۱۳۹۶/۲/۹ بازدید کنندگان:۲۹۰ نویسنده:سامان موسوی

 

کاراته یک هنر رزمی ژاپنی که پیشینه به حدود 5 هزار سال پیش برمی گردد. معنای واژه کاراته "مبارزه با دستان خالی" می باشد. یکی از موسسان و اساتید اولیه کاراته "هاراما" می باشد که حدود 500 سال قبل از میلاد زندگی می کرده است. هراما که خود یک پیشوای مذهبی بودایی بود به تنهایی از هند به سمت چین راه افتاده و چندین هزار کیلومتر فاصله را که دارای موانع طبیعی و مشکلات زیادی بود طی کرد. او پس از رسیدن به چین به سمت معبد شائولین رفته و در آنجا اقامت کرد. هراما بر روی تمرینات انضباتی و همچنین داشتن پرهیزکاری تاکید بسیار شدیدی داشت. او پس از 9 سال سختی که کشید توانست در نهایت 18 حرکت تمرینی کاراته را که پایه تکنیک های کاراته امروزی نیز می باشند ابداع کند.
کاراته ای که امروز می بینید شکلی تکامل یافته از " کمپوی چینی " است که در اول به آن " اوکیناواته " می گفتند. زمانی که پادشاهان چین تصمیم گرفتند برای اینکه از ورزیده شدن مخالفان خود جلوگیری کنند و آنها را زیر کنترل خود در آورند استفاده از هر سلاح رزمی را ممنوع اعلام کرده و شروع به جمع آوری تمامی سلاح های رزمی در بین مردم کردند. این اقدام باعث شد که مردم به سمت یادگیری مبارزه با دست های خالی بروند که در نهایت منجر به شکوفایی کاراته شد.
فوناکوشی که یکی از اساتید برجسته کاراته بود در سال 1920 توانست کاراته را با قدرت و ظرافت کامل به تمام مردم ژاپن معرفی کند. هنرجویانی که زیر نظر استاد فوناکوشی تمرین می کردند تبدیل به بزرگ ترین اساتید کاراته شده و توانستند که تکنیک ها و فنون سنتی کاراته را با هم ترکیب کرده و سبک های مختلفی از آن را ابداع کنند. اکنون تعداد سبک های مختلف کاراته به دهها سبک می رسند ولی در نهایت همه آنها زیر مجموعه 4 سبک اصلی کاراته می شوند.


در کل می توان سبک های کاراته را به 3 دسته تقسیم بندی کرد:

•    سبک های کنترلی کاراته
•    سبک های غیر کنترلی کاراته
•    سبک های رینگی کاراته


حال به معرفی تعدادی از سبک های مختلف کاراته می پردازیم:

سبک شوتوکان کاراته: بئیان گذار سبک شوتوکان شخصی به نام فوناکوشی بود. او در این سبک توجه ویژه ای به نیرو و سرعت آن و همچنین مرکز ثقل نیرو داشت.

سبک شیتوریو:  بنیاین گذار سبک شیتوریو شخصی به نام کنوا مابونی بود.  سبک شیتوریو از دو سیستم ناهاته و شوریته تشکیل شده است.

سبک کیوکوشین: بنیان گذار سبک کیوکوشین شخصی به نام اویاما بود. او توانست این سبک را با استفاده از تجربیات خود و عناصر مختلف دیگر سبک ها ابداع کند. در کیوکوشین تاکید خاصی بر روی قدرت فیزیکی شده است.

سبک جوکای کاراته: سبک جوکای کاراته را می توان ترکیبی از سه ورزش جودو، کاراته و بوکس دانست.

سبک دای دوجو: بنیان گذار سبک دای دوجوکو شخصی به نام ازوما بود که به او لقب " تانک " داده بودند. این سبک کاراته از ترکیب ورزش های کاراته، جودو، بوکس و فول کنتاکت تشکیل شده است.
سبک کودو: کسی که این سبک را اختراع کرد شخصی به نام " تاکاشی ازوما " بود. او توانست سبک کودو را از ترکیب رشته هایی مانند دفاع شخصی، کاراته، جودو، موی تای، بوکس، جوجیتس.، سامبو، کشتی و آیکیدو به وجود بیاورد.

سبک وادوریو: بنیان گذار این سبک شخصی به نام هیرونوری بود. وادوریو به معنای راه و روشی صلح جویانه می باشد.

سبک گوجوریو: بنیان گذار سبک گوجوریو شخصی به نام میاکی چوجون بود. گوجوروی سفت و نرم که در اوکیناوا بوجود آمد به سیستم ناهاته در کاراته تعلق دارد.

سبک بودو: سبک بودو ترکیبی از سبک هایی همچون کندو، آیکیدو، جودو و تیر اندازی می باشد.
 

برچسب ها: کاراته کیوکوشین
پست های مشابه
ارسال نظر
Captcha